De Tweede Kamerverkiezingen zijn op 29 oktober a.s. Ik schrijf daarom blogs over de verkiezingsprogramma’s o.g.v. mensen met een arbeidsbeperking op de arbeidsmarkt en sociale zekerheid. Ditmaal over dat van de SGP.
Ook de SGP wil dat werken meer gaat lonen. Daarom worden de lasten op arbeid verlaagd en de belastingen op consumptie verhoogd. De SGP wil “geen jacht op ‘grote vermogens’, maar een rechtvaardige belasting”. Ook wil de SGP een drastische inperking van de toeslagen, omdat het huidige stelsel leidt tot terugbetalingen en ervoor kan zorgen dat extra werken nauwelijks loont.
Een “werkoffensief” moet ervoor zorgen dat mensen die aan de kant zitten weer aan het werk gaan. De no-riskpolis wordt verbreed voor werkgevers om iemand met een beperking in dienst te nemen. Het wordt eenvoudiger voor bedrijven om mensen uit de doelgroep banenafspraak aan het werk te helpen door te snoeien in het aantal loketten en subsidies. En er komt een offensief om de achterstand van de overheid bij hun quotum in te lopen.
De SGP vindt dat wie kan werken deze verantwoordelijkheid moet nemen. Via o.a. het opheffen van inkomensachteruitgang bij terugkeer naar werk wordt dit gestimuleerd. “Bij UWV wordt orde op zaken gesteld zodat fouten worden hersteld en de uitvoering en interne processen verbeterd.” De bijstand is een minimumvoorziening voor basale levensbehoeften en alleen bedoeld voor mensen die zelf echt niet kunnen rondkomen. De bijstand vervalt voor “wie wel kan maar niet wil werken”. De bijstand wordt stapsgewijs verhoogd omdat nu teveel mensen niet rondkomen van een bijstandsuitkering.
Zeer positief van het SGP-programma vind ik het concreet noemen van de Banenfspraak en de ondersteuning van werkgevers hierbij. Ook is het offensief om de achterstand van de overheid hierbij een goed idee. Wel blijven ook in dit programma veel punten erg vaag hoe en wat. De passage waar het gaat over UWV, vangnet, uitkeringsgerechtigden en bijstand is ook wat rommelig, omdat dat door elkaar heen staat. Waar het over UWV gaat, wordt vermoedelijk de WIA bedoeld, terwijl de bijstand bij de gemeenten ligt – die in die passage niet genoemd worden. En het is jammer dat ook de SGP niet noemt dat juist het verrekenen met uitkeringen zoals Wajong, WIA, WAO – in combinatie met toeslagen e.d. – regelmatig leidt dat werken niet of nauwelijks loont. Daarom noem ik dit punt van Onbeperkt aan de Slag uit ons 10-puntenplan voor de politiek graag nogmaals.
Tot slot: het is positief dat genoemd wordt dat er landelijke minimumeisen komen om de implementatie van het VN-verdrag Handicap door gemeenten vaart te geven. De SGP wil bijvoorbeeld “één landelijke gehandicaptenparkeerkaart”.
Hopelijk biedt dit blog de SGP inspiratie voor hun standpunten.
