Succes is nooit gegarandeerd, de enige garantie die kan worden gegeven is als je het opgeeft dat het succes nooit wordt gehaald.
Mei is de maand van vrijheid en arbeid. Voor vele mensen betekent dat gewoon: werken, salaris, collega’s, vakantieplanning en af en toe mopperen bij het koffieapparaat, voor veel werkzoekenden met een arbeidsbeperking betekent arbeid iets veel groters: erkenning, zelfstandigheid, ritme, meedoen en weer gezien worden als mens met talent en vrijheid.
Maar laten we eerlijk reflecteren: werk vinden is niet altijd makkelijk soms duurt het langer voordat de wereld echt ziet wat jij allang weet. Het wordt vaak ook moeilijk gemaakt als degene die tegenover je zit, je beperking, diagnose of ondersteuningsvraag als een hersenmist laat ontstaan waardoor het zien van je ervaring, motivatie of kracht wordt bemoeilijkt. En toch begint daar precies jouw opdracht: zichtbaar maken wat jij wél komt brengen.
Een belangrijk element is het volhouden en je flexibel blijven opstellen om succesvol werk, een passende baan te krijgen. Want helaas succes is nooit gegarandeerd maar we weten wel dat als je het opgeeft succes nooit wordt gehaald.
Enige tijd geleden zag ik een kort nieuwsitem over iemand die zijn pogingen tot succes niet opgaf en uiteindelijk zijn doel behaalde. Omdat dat verhaal mij raakte en ik veel overeenkomst zie met het vinden van een werkplek met een arbeidsuitdaging wil ik dit verhaal graag met je delen in deze nieuwsbrief.
Het nieuwsitem ging over het verhaal van Wynton Bernard. Wynton droomde er zijn hele leven al van om in de hoogte klasse van het honkbal te spelen. Hij speelde elf jaar lang honkbal buiten het grote podium, elf jaar lang bleef hij trainen, doorgaan en hopen op een kans om naar het hoogte podium, de Major League te kunnen doorgroeien.
In het kort het verhaal van Wynton, hij begon zijn honkbal carrière in 2012. Op papier was hij geen vanzelfsprekende superster, waardoor hij als 1.065e speler werd gekozen door de San Diego Padres. Maar juist dat maakt zijn verhaal sterk: niet iedereen begint bovenaan de lijst, maar dat zegt niet alles over iemands talenten en mogelijkheden. Na 11 jaar vol- en vasthouden aan zijn droom werd hij gevraagd om mee te doen in de Major League. Een speler met een 31-jarige leeftijd is niet bijzonder, maar wel bijzonder is dat je pas op deze leeftijd voor het eerst op dit niveau een wedstrijd speelt. Tijdens zijn allereerste wedstrijd in de Major League liet Wynton direct zien dat hij thuishoorde op het hoogste niveau: een hit, een gestolen honk en een gescoorde run en een uitzinnig publiek. Dit was niet omdat hij ineens talent kreeg, dit talent was er al die tijd als, maar werd nu pas gezien en Wynton kreeg de kans om zijn talenten te laten zien.
Uit het verhaal van Wynton zijn veel lessen te halen, maar ik wil dat graag beperken tot de drie voor mij belangrijkste lessen uit zijn levensverhaal. Lessen die voor jou, als werkzoekenden met een arbeidsuitdaging, ook van belang kunnen zijn.
Les 1: is de volharding van Wynton, hij gaf niet op na één, twee of drie jaar. Hij bleef doorgaan en is daarmee een krachtig voorbeeld van volhouden, ook als erkenning lang uitblijft.
Les 2: is het verhaal van de route naar succes die Wynton heeft afgelegd. In de topsport alsook het bedrijfsleven wordt vaak gekeken naar jong talent en de “standaard route” die men heeft afgelegd op basis van opleiding en ervaring. Het verhaal van Wynton laat zien dat doorbraak niet altijd volgens een standaard (tijds)pad komt, zo is dat ook met talenten met een arbeidsuitdaging. We volgen niet de meest gangbare route, maar uiteindelijk kunnen we met ons doorzettingsvermogen onze doelen/dromen op het gebied van arbeid behalen.
Les 3 is dat Wynton niet pas talenvol werd toen hij werd opgeroepen voor de Major League, want het talent had hij al. Het was de club, Colorado Rockies, die hem het podium gaf om zijn talent te laten zien. En ik ben ervan overtuigd dat vroeg of laat eenieder van ons een werkgever vindt die jou de kans biedt om je talent te laten zien en je verder carrière te ontplooien.
Het verhaal van Wynton Bernard raakte mij om die drie redenen. Wij weten hoe het voelt om telkens opnieuw te moeten uitleggen wie je bent, wat je kunt en waarom je een kans verdient. Als je een arbeidsuitdaging hebt, lijkt het soms alsof anderen vooral kijken naar en stil blijven staan bij wat ingewikkeld is.
Maar jij bent meer dan dat.
Je bent niet je afstand tot de arbeidsmarkt, je bent niet je diagnose, je beperking, je gat op je cv of de uren die je misschien minder kunt werken. Je bent iemand met talent, ervaring, karakter en doorzettingsvermogen. En ja, misschien is jouw route anders. Misschien duurt het langer, en moet je vaker opstaan dan een ander. Maar dat maakt jouw bijdrage niet kleiner dat maakt het juist sterker.
De maand van de arbeid gaat daarom wat mij betreft niet alleen over werk vinden. Het gaat ook over gezien worden. Over de moed houden om jezelf te blijven laten zien. Over ontdekken waar jouw kracht ligt. En over werkgevers die leren om verder te kijken dan het standaardplaatje.
Want talent verdwijnt niet omdat het nog geen kans heeft gekregen en jouw talent en persoonlijke waarde ontstaat niet pas wanneer een werkgever “ja” tegen je zegt. Die waarden zijn er al, de juist kans op het juiste moment en de juiste plek maken dat jij ze kunt laten zien en jezelf verder kunt ontwikkelen. En tot dat moment komt, is één ding belangrijk: blijf jouw verhaal vertellen. Niet vanuit twijfel, maar vanuit kracht. Niet met de vraag: “pas ik wel?” Maar met de overtuiging: “dit heb ik te brengen.”
Misschien komt jouw kans niet via de snelste route. Maar dat betekent niet dat je stil staat. Soms ben je, net als Wynton Bernard, al veel langer onderweg naar je doorbraak dan anderen kunnen zien. Daarom wilde ik het verhaal van Wynton met je delen in de hoop dat ook jij hier je inspiratie uit kunt halen en blijft volharden tot de kans komt om je talent te laten ontspruiten. Niet door jezelf groter te maken dan je bent maar vooral door jezelf niet kleiner te maken omdat je een arbeidsuitdaging hebt.