Michèle de Vries

Leuk dat je als lezer geïnteresseerd bent in mijn eerste blog als Social Impact Spits bij Onbeperkt aan de Slag. In deze eerste blog vertel ik wat meer over mezelf, mijn drijfveren als Social Impact Spits en waarom inclusie zo belangrijk is.

Er is mij wel eens gevraagd wat ik zou kiezen als ik de keuze zou hebben tussen de hoofdprijs van de Staatsloterij of te leven met een progressieve chronische ziekte. Wat zou u hebben geantwoord? Eerst even wat over mezelf voordat ik mijn antwoord op deze vraag geef. Mijn naam is Michèle de Vries en zag als gezonde baby het levenslicht in 1967. In de loop van mijn tienerjaren kreeg ik te maken met een chronische spier- en zenuwaandoening. Doordat deze ziekte progressief is maak ik inmiddels jaren gebruik van een elektrische rolstoel. Ondanks dit feit is bij de start van elke dag bij mij he t glas half vol en slaag ik er elke dag in om de kraan te vinden om het water in het glas aan te vullen. Kortom ik bekijk de wereld vanuit mogelijkheden, oplossingen en met de nodige humor. Mijn antwoord op bovenstaande vraag was en is dan ook, dat ik niet kies voor de hoofdprijs. Waarom? Om de eenvoudige reden dat ik juist door deze chronische ziekte het leven bewuster leef, geniet van de kleine dingen, ik heel veel prachtige mensen ontmoet en andere mensen blijvend kan inspireren om te denken en te leven vanuit mogelijkheden, daar kan in mijn ogen geen hoofdprijs tegenop.

Wat beweegt mij als Social Impact Spits? Een drijfveer is wat je tot iets brengt en is daarmee dynamisch en verschilt per onderwerp of zelfs van dag tot dag. Maar elke drijfveer rust op een fundament. Tijdens mijn zoektocht hoe ik mijn fundament het beste kon omschrijven kwam ik uit bij de term Ubuntu. Uitgesproken als oe-BOEN-toe, is een humanistische filosofie uit Sub-Saharisch Afrika die draait om toewijding en relaties tussen mensen onderling.  De volgende illustratie geeft duidelijk weer wat Ubuntu is: een Antropologe vroeg een groep kinderen om deel te nemen aan een spel, de kinderen werd gevraagd om zich in een lijn op te stellen en op het startschot zo snel mogelijk naar de boom enkele tientallen meters verderop te rennen. Degene die het eerst aankwam zou een mand vol snoep voor zichzelf verdienen. De kinderen stelden zich in één lijn op om op het startschot naar de boom te rennen. Op het startschot gingen de kinderen echter niet individueel rennen maar gaven ze elkaar een hand en renden gezamenlijk naar de boom toe. Op het moment dat ze bij de boom aankwamen en de mand claimden deelden ze onderling al het lekkers. Later werd aan de kinderen gevraagd waarom ze dat hadden gedaan, zij antwoorden: “hoe kan een van ons blij zijn als alle andere triest zijn.” De basis van Ubuntu is dat iedereen een bijdrage kan/wil leveren aan het welzijn van andere en daarmee dus ook aan dat van onszelf. Dit is hoe ik mijn fundament voor al mijn drijfveren kan beschrijven. Als Social Impact Spits draag ik een steentje bij om de arbeidsmarkt inclusiever te maken, vanuit de overtuiging dat inclusie voor elke samenleving, bedrijf en individu van grote toegevoegde waarde is.

In de vele contacten met wie ik praat over arbeidsparticipatie van mensen met een extra uitdaging, ik vind de term “mensen met een arbeidsbeperking” erg uitgaan van een negatief denkbeeld, in mijn ogen heb je pas een arbeidsbeperking als je werk doet dat niet bij je past. Max Verstappen racet niet onverdienstelijk maar heeft waarschijnlijk een arbeidsbeperking als hij als huisschilder bij u aan de slag gaat, het is een kwestie van werken in de juiste context.

In Nederland wordt veel gesproken over arbeidsparticipatie van mensen met een arbeidsbeperking. Wat mij opvalt bij de vele bijeenkomst en lezingen in het land is dat men het vooral heeft over mensen, maar weinig tot niet in gesprek gaat met de mensen waarover het gaat. Zo was ik onlangs bij een door de overheid georganiseerde bijeenkomst over arbeidsparticipatie waarbij ik als rolstoeler niet één van de workshops kon bezoeken. Ik vraag me dan toch echt af….hoezo arbeidsparticipatie!

In Nederland staan we echt nog aan het begin van een inclusieve arbeidsmarkt, in “Den Haag” wist men mij onlangs te vertellen dat nog geen 10% van de bedrijven in Nederland op dit moment actief bezig is om te groeien naar een inclusieve arbeidsvloer.

Nu kun je natuurlijk meteen de focus leggen op de 90%, maar die kleine 10% van de bedrijven laten zien dat het kan, een duurzame inclusieve werkomgeving. Deze bedrijven zien hun winstgevendheid groeien, zij krijgen meer inzicht, zij zien het ziekteverzuim dalen en de medewerkersbetrokkenheid groeit. Kortom, mooie voorbeelden en redenen voor de overige 90% om ook stappen te gaan zetten naar een inclusieve bedrijfsvoering. Als Social Impact Spits kom ik graag bij u langs, om te kijken naar de mogelijkheden en hoe u stap voor stap arbeidsparticipatie van mensen met een extra uitdaging binnen uw bedrijf mogelijk maakt.

Veel mensen zien een extra uitdaging in het leven als een nadeel, ik zie het echter als een kans om juist vanuit een ander blikveld naar de wereld te kijken, daarom elk nadeel heeft zijn voordeel.

2019-06-03T16:56:45+00:00