Naima Ait Ali

Vanaf het moment dat ik mij bewust was van het “fenomeen” werken, wilde ik daar onderdeel van zijn. Ik had een enorme drang om mijzelf te bewijzen. Willen bewijzen dat ik óók kan werken, ondanks mijn chronische beperkingen. Ik had ambities en begreep niet waarom het voor mij moeilijk of zelfs onmogelijk zou zijn deze waar te maken, volgens de mensen om mij heen dan. Ondertussen werd de drang alleen maar sterker.

Onbevangen als ik was ging ik solliciteren op reguliere vacatures, gewoon bij bedrijven die mij interessant leken. Regelmatig kon ik op gesprek komen. Maar daar bleef het altijd bij. In principe niets vreemds, alhoewel ik het vreemd vond afgewezen te worden op basis van mijn werkervaring. Nou ja, het gebrek daaraan. Dat kon je van te voren lezen in mijn cv. Ik was net klaar met mijn opleiding Sociaal Juridisch Medewerker. En ik had overigens een fantastische stageperiode afgerond. Een mooie basis om de arbeidsmarkt op te gaan, dacht ik.

In mijn sollicitatiebrieven experimenteerde ik met het wel of niet benoemen van mijn chronische beperkingen: een complexe zeldzame huidaandoening met als gevolg een visuele beperking. Als ik het een hele toffe functie vond en ik graag op gesprek wilde, benoemde ik mijn beperkingen niet. Ik was bang bijvoorbaat afgewezen te worden. Best sneu toch. Uiteindelijk ben ik via een bemiddelingsbureau aan een werkervaringsplek gekomen, bij de politie. Mijn eerste baan!

Nu ben ik tien jaar verder. Tien jaar aan werkervaring. Bij `gewone` bedrijven en met een vast contract. Al mijn doelen die ik had en die volgens mijn omgeving onbereikbaar waren, heb ik bereikt. Iets waar ik heel trots op ben. Ik ben blij dat ik altijd heb doorgezet en dat nog steeds doe. Want ik geloof oprecht dat waar een wil is, ook een weg is. En ook met de juiste mensen om je heen die ook denken in mogelijkheden.

Wat ik een enorme meerwaarde vind aan Onbeperkt aan de Slag is dat zij denken in mogelijkheden. En een belangrijke stap daarin is met elkaar in gesprek gaan. Het kan zoveel onzekerheden en vooroordelen wegnemen. Zowel bij de werkgever als bij de werkzoekende. Gewoon elkaar ontmoeten en in gesprek gaan.

Mijn boodschap aan alle werkgevers is daarom: sta open voor het gesprek. Sta open voor talent. Maar eigenlijk is openstaan niet het juiste woord. Tenslotte zijn mensen met een arbeidsbeperking geen buitenaardse wezens. Het zijn mensen met extra uitdagingen in hun leven. Uitdagingen waardoor ze vaak veerkrachtig, loyaal en oplossingsgericht in het leven staan. Je mag als werkgever best in je handen knijpen met zo´n werknemer in je bedrijf.

En voor alle werkzoekenden die dit lezen en nog niet goed weten welke kant ze op willen: wees onbevangen en geloof in jezelf en je talenten. En verzamel de juiste mensen om je heen die jou net dat extra duwtje in de rug kunnen geven. Want nogmaals, waar een wil is, is een weg. Echt waar!

2019-05-27T08:10:44+00:00