Rolf Schrama

Als Social Impact Spits kom ik veel bij bedrijven over de vloer. Overtuigd van onze toegevoegde waarde vertel ik wat wij doen: Onbeperkt aan de Slag regelt de ontmoeting tussen werkgevers en werkzoekenden met een arbeidsbeperking. Meer is er eigenlijk niet nodig. De enige vraag die de werkgever moet stellen is: ‘Wat heb jij nodig om bij ons te komen werken.’

De kracht van ons platform is dat er zoveel mogelijk werkgevers en vooral gemotiveerde werkzoekenden bij ons aangesloten zijn. Dan is de kans op een goede match het grootst. Toch blijkt het soms lastig om de werkgever te bewegen om zich bij ons aan te sluiten. Ja, het kost geld. Geen bergen trouwens. Een beetje. Minder dan één vrijdagmiddagborrel voor het personeel.

Soms krijg ik de vraag waarom wij niet op basis van subsidie werken. De reden is dat wij dat niet willen. Wij leveren toegevoegde waarde. Nemen de werkzoekenden die bij ons zijn ingeschreven serieus. Het zijn volwaardige potentiele medewerkers. Ze hebben kwaliteiten die in het bedrijfsleven zeer waardevol zijn. Op de vraag welke dat zijn? Daar zijn geen specifieke hokjes voor. Kwaliteiten zijn nu eenmaal persoonlijk. Hoe het leven je heeft gevormd. En net als bij alle andere mensen hoort daar een eerlijk salaris tegenover te staan.

Meestal is de persoon tegenover mij snel overtuigd. Ze zijn immers al bekend met de materie. De persoon in kwestie wil dus wel, maar moet ‘de rest’ nog overtuigen. De meest gestelde vraag die daarop volgt is: Wat is de business case? Ik weet niet of je hier een business case kunt maken. Ja er zijn aangetoonde rapporten dat een divers personeelsbestand structureel beter presteert dan niet diverse teams. De medewerkerstevredenheid stijgt, de klanttevredenheid ook en het ziekteverzuim gaat omlaag. Maar om dit voor te rekenen in een business case. Nee. Ik kan helaas niet uitrekenen of iemand met negen vingers minder productief is dan de topman die met twee vingers een mailtje typt. Of een blinde man minder presteert dan een lijnmanager met een bord voor zijn kop. Of iemand in een rolstoel beter bij de les is dan iemand die in een scheiding ligt. Nee dat is niet aan mij.

Het voelt soms alsof ik moet aantonen dat mensen met een arbeidsbeperking zelfs méér kunnen presteren dan mensen zonder een arbeidsbeperking. Het antwoord is nee, dat kunnen ze niet. Het zijn nét mensen. Je moet de juiste plek bieden zodat de beperking het minst beperkt. Kost misschien iets meer moeite, dat wel. Of je jezelf daarvoor wilt inzetten is een kwestie van intrinsieke motivatie. Dat gezegd hebbende durf ik wel te beweren dat het met de intrinsieke motivatie van mensen met een arbeidsbeperking  die bij ons ingeschreven staan uitermate goed gesteld is. Ze hebben namelijk een ding gemeen. Ze willen heel graag!

Tot slot even dit. ‘De klant staat voorop’, een veelgehoorde kreet in het bedrijfsleven. Wat bedrijven zich niet vaak genoeg realiseren is dat ook ‘de gehandicapten’ hun klant zijn. En aangezien wij al 2300 mensen met een arbeidsbeperking aan een baan hebben geholpen bij onze aangesloten werkgevers wordt deze groep groter en machtiger. Er zijn grofweg 1,7 miljoen mensen met een arbeidsbeperking. Zou u die ook als klant willen? Vast wel. Zou u die ook als medewerker willen? Denk daar eens over na.

De vraag moet dus niet zijn ‘waarom zou ik me aansluiten’ maar eigenlijk ‘waarom zou ik dat niet doen?”

2019-06-03T08:15:45+00:00